'A później rzęsami porysujesz mi twarz'

eleven minutes.

2009-01-11T12:53:00.005+01:00

'Everything tells me that I am about to make a wrong decision, but making mistakes is just part of life. What does the world want of me? Does it want me to take no risks, to go back where I came from because I didn't have to courage to say 'yes' to life?
I made my first mistake when I was eleven years old, when that boy asked me if I could lend him a pencil; since then, I've realised that sometimes you get no second chance and that it's best to accept the gifts the world offers you. Of course it's risky, but is the risk any greater than the chance of the bus that took forty-eight hours to bring me here having an accident? If I must be faithful to someone or something, then I have, first of all, to be faithful to myself. If I'm looking for true love, I first have to get the mediocre loves out of my system. The little experience of life I've had has taught me that no one owns anything, that everything is an illusion - and that applies to material as well as spiritual things. Anyone who has lost something thet thought was theirs forever (as has happened often enough to me already) finally comes to realise that nothing really belongs to them.
And if nothing belongs to me, then there's no point wasting my time looking after things that aren't mine; it's best to live as if today were the first (or last) day of my life.'

just to get high.

2008-12-29T15:38:00.003+01:00

'3 days no sleeping
he gave up eating
he sold his mother's rings
she said nothing
and pretended not to know
he started stealing
to supply the feeling
found out he pulled a knife
on someone's wife
and held it to her throat'

2008-12-26T20:59:00.001+01:00

sleeping with ghosts.

pan Kazik oraz Daga.
Bułgarsko.

2008-12-22T23:28:00.003+01:00

'Musisz pozwolić, by sny sprawiły byś pamiętał,
że nic, naprawdę nic nie pomoże, jeśli Ty
nie pomożesz dziś miłości'

'ja Ciebie Oda chyba naprawdę kocham...'

...

2008-12-20T21:51:00.003+01:00

Wiem.
Przepraszać nie będę.
Nie, ponieważ najpierw muszę coś z tym zrobić.
Muszę, bo o dno zbyt mocno uderzyć nie chcę.
Nędznie jest.
Jest, gdyż dużo mówię, mało robię.
Zmienię to.
Nie dziś, nie za kilka dni, może nie za miesiąc.
Ale zmienię - choć nawet Ty już we mnie nie wierzysz.

przemoknięte serca miast.

2008-12-13T21:45:00.002+01:00

bo ja się już chyba nie potrafię dziwić, gdy ktoś jest taki jak większość.

a w głośnikach 3 doors down zapożyczone od panny Anny.

'gdy się zerwie wiatr...'

2008-12-11T15:15:00.002+01:00

Dziś znów jest mi trudno. Tak naprawdę zawieram tylko powierzchowne relacje z ludźmi. Gdy nagle pojawia się ktoś, kto może zachwiać moje poczucie bezpieczeństwa w przyjaźni - uciekam. W ciągu ostatnich kilku lat wiele razy byłam odrzucana, choć tego nie okazywałam. Boję się nadal wgłębiać w czyjeś uczucia, bo paraliżuje mnie strach przed utonięciem. Nie bez znaczenia jest także obawa przed kolejnym odrzuceniem. W związku z tych proszę państwa znów zostałam odrzucona! Kieliszki w dłoń i hip hip hura, hip hip hura, hip hip hura hura hura! Sprostowanie jednak dodać jestem zmuszona - z własnej woli droga audiencjo. Czy żałuję? Okaże się. Póki co jestem otoczona przez wiele ludzi, lecz tak naprawdę przez nikogo. Zmieniam priorytety, zachowanie, osobowość. Jest źle i trudno. Szukam swojego miejsca. Nie zauważam pomocnych dłoni, których w chwili obecnej już nie ma.

Cz., Anno - wybaczcie. Każdy w swoim życiu w pewnym momencie rozpoczyna poszukiwania własnego miejsca i dróg. Czas przyszedł na mnie. Wiem, że w obecnej sytuacji świadomie mnie opuszczacie, bo nie obiecuję Wam żadnej poprawy mojego zachowania. Jest mi przykro, bo jesteście ważne. Jesteście jednak zbyt bliskie, bym znów prosić mogła o pomocną dłoń. Macie siebie - wielką macie moc.

a little bit.

2008-12-07T18:38:00.003+01:00

'Myślę, że samotność jest gorsza niż śmierć, bo śmierć jest aktem, na który nie mamy wpływu, choć bardzo boli, jest poza nami, a samotność jest rozdrapywaniem. Człowiek zastanawia się wtedy, kim jest. Kim jest dla kogoś i kim jest dla siebie, dlaczego inni go nie akceptują?'

Kuba Wojewódzki

it's ironic,
isn't it?

nijak_o.

2008-12-05T22:54:00.004+01:00

bo dziś już nic nie powiem.

to tak gdyby mi skrzydła podcięli.

2008-11-29T20:31:00.003+01:00

Bełkot moich myśli. Mruczanka tęsknoty mej i uczuć innych.

"Czasami trzeba usiąść obok i czyjąś dłoń
zamknąć w swojej dłoni, wtedy nawet
łzy będą smakować jak szczęście."

'Najbardziej nie ma Ciebie.
Cholernie Cię nie ma, wiesz?'

Leszkowy.

bo telewizor to rzecz martwa,rajt?

2008-11-23T21:50:00.001+01:00

I do rzeczy tej owej uśmiechać się nie można. A poza tym...

lewe lewe loff.

ten pociąg nie pojedzie jeśli Ty w nim nie będziesz.

śmiać się chcę.

2008-11-22T22:26:00.002+01:00

Bo czasem trzeba się podchmielić. I dwa piwa zamiast jednego wypić. I właśnie wylałam na siebie herbatę. Trochę herbaty. Truskawkowej (!). Wracając - trzeba również wysłać pewną przemiłą ^^ panienkę po dwie fajki do innego stolika. Tak, przy tymże stoliku siedzi dwóch przystojnych mężczyzn a my mamy zdolność sprawiedliwego dzielenia się, czyż nie? No ale nie zapominajmy, że paragon trzeba wypisać i uwzględnić numery, które są nieodzowne. No i czekać. Czekać. Czeekać. Czeeekać.

Doczekamy się?

bo beztrosko tak.

2008-11-21T20:08:00.002+01:00

Bo z głośników mych czarnych i zakurzonych lekko wydobywa się 'Going down in flames' 3 doors down. Rozbrzmiewa ona w całym małym, acz przytulnym pokoiku i obija się bezgłośnie o cienkie niebiesko-poobijane ściany. I uśmiecham się - takim szczerym, moim lekko ironicznym uśmieszkiem od ucha do ucha. Tylko gdybyś w oczy spojrzał, wiedziałbyś, że czegoś brak. Ale to nic, nic to. Wzrok mój błądzi w poszukiwaniu radosnych widoków. Zatrzymuje się na jednej z bocznych ścian. Przyglądam się chwil kilka niedawno powieszonym biało-czarnym zdjęciom przedstawiającym parę ludzi. Bliskich ludzi. A w sercu małe kłucie, lekko zauważalne - bo przecież nie oni jedni zgubili siebie nawzajem. Lecz czy mi to oceniać? Czy rzeczywiście miłość z nich uleciała? Bo i fatamorgana być to może, złudzenie moje, imaginacja niczym nie podparta.

do bajki Twej chcę.

2008-11-15T22:10:00.002+01:00

No i pusto mi. Cholernie wręcz pusto. I dni lecą bezwiednie, bezcelowo i rutynowo. Od rutyny tej pieprzonej myśli mnie uwierają. Za to ręce staram się mieć pełne roboty - w końcu z pokojem trzeba coś zrobić,prawda? No i robię - powoli, ale przemyślanie. Ale dziś już nie wspominam, uwierzysz? To tak jakbym poszła na terapię i z nałogu wyszła. Odstawiłam swoją melancholijnie-wspomnieniową nikotynę. I zajmę się nareszcie sobą. I wrócę do ludzi - byłam kiedyś inna przecież. Bo dorastanie mi w kość dało. Zachłysnęłam się.

Madonna - Give it 2 me

2008-11-10T20:30:00.004+01:00

Potrzebę pisania mam, choć czego konkretnie? Nie wiem sama. Leniwa się zrobiłam. Nie umiem ułożyć sobie czasu tak, żeby ze wszystkimi obowiązkami i przyjemnościami zdążyć. Wpadam w jakiś przedziwny wir niemocy i ogólnego 'nie_chcenia'. Niby robię wszystko co mam robić, a jednak tak trochę na odpieprz. Nie podoba mi się to. I od jutra (bo dziś zbyt późno) zacznę nad tym pracować ciężko. Bo wiele zmian trzeba mi w życiu wprowadzić, by zaczęło chodzić ładnie jak w zegarku. Nie wspomnę już nawet o zmianach w mojej hierarchii wartości i dawaniu sobie w kaszę dmuchać. Daję sobie,prawda? Oczywiście, że - cholera! - tak. I wiem, i zmienię, i będziesz ze mnie dumna, ot co!

Lady GaGa - Just dance

2008-11-07T12:23:00.004+01:00

"Nie mobilizuje mnie jednak idea, żeby komuś dokopać, pokazać, że jestem lepszy. Unikam konfliktów. Mam uraz do stawiania rzeczy na ostrzu noża. Raczej próbuję coś zdziałać metodą małych kroczków. Może problem w tym, że nie jestem dostatecznie asertywny. Czasami powinienem się uprzeć i postawić na swoim, a ja zazwyczaj ustępuję. I jestem niepocieszony."

Rafał Bryndal

i w tym otóż jest problem.

Lamb - Gabriel

2008-11-06T12:32:00.005+01:00

Bo chyba powoli się podnoszę. Przecież tak kocham tańczyć, gdy nikt nie widzi. Tyle emocji potrafię z siebie wyrzucić jednym ruchem, gestem połączonym z muzyką sączącą się z głośników. Choć może to nie tylko zasługa tańca. Jak w tytułowej piosence - może mój Anioł nade mną czuwa? Wiesz przecież, że nie mówię o wyimaginowanej postaci z aureolą na głowie. On przecież żyje, jest zbyt daleko bym mogła mu o wszystkim opowiedzieć, ale wiem, że on wie. Wierzy we mnie tak jak nikt. I zdecydowanie zdarza mi się tańczyć dla Niego i o Nim. Przecież świadomość jego istnienia cały czas we mnie siedzi i nie sposób mi tańczyć bez Niego w myślach. Bo nie mogłam chyba wymarzyć sobie lepszego Anioła dla samej siebie. Podnoszę się - dla ludzi już to zrobiłam, choć w samotności jeszcze płynę z nurtem. Wszystko w swoim czasie drodzy państwo.

Nickelback - Savin' me

2008-11-02T22:33:00.004+01:00

Nie umiem się odnaleźć. Gubię po drodze wszystko co dotychczas udało mi się zdobyć. Najgorsze jest jednak to, że wcale nie schylam się, by to podnieść. Straciłam kontrolę nad swoim życiem a także świadomość otaczającej mnie przestrzeni ludzkiej. Coraz trudniej jest mi oddychać, z trudem łapię strzępki powietrza. To tak jakbym przez całe te kilka dni spadała z wielkiej przepaści a w końcu upadła do głębokiej i stromej rzeki, która niesie mnie wraz ze swym prądem. Wokół nie ma żadnej gałęzi czy głazu, by się go uchwycić i próbować wynurzyć z rwącego nurtu. Płynę więc dalej opadając z sił i chyba przestając się nieświadomie rozglądać za jakimkolwiek ratunkiem. Stracę w końcu przytomność - na dzień, dwa, miesiąc, może rok - a kiedy już ją odzyskam okaże się czy znajdę punkt zaczepienia czy też w zasięgu mojego wzroku widnieć będzie pustka.

Three days grace - Time of dying

2008-11-01T18:46:00.004+01:00

Myślałam, że łaknę towarzystwa ludzi. Okazało się jednak,iż zdarza mi się ich nienawidzić tak, że gdybym miała pod ręką siekierę, to z przyjemnością zrobiłabym z niej użytek. Nie mam jednak ani owego narzędzia, ani ochoty podnosić wzroku, by przyjrzeć się w kogo celuję. Zmieniam się, stopniowo i powoli, acz bardzo zauważalnie. Chowam w sobie wiele, lecz więcej jeszcze wyrzucam na zewnątrz. Nie baczę na to kogo na swej drodze spotykam i czy jest wart uwagi. Staję się samotnikiem, osobą uwięzioną we własnym ciele. Na pierwszy rzut oka mogę być niepozorna, czasem wręcz niezauważalna - nic bardziej mylnego. W środku od dłuższego czasu kotłuje się we mnie niezależność powiązana jednak z pewną złością, agresją. Nijak nie potrafię tego zjawiska wytłumaczyć a może chowam prawdę gdzieś za sobą, bo wiem czemu tak się dzieje. Dziś jednak krzyczę nadal w środku, dla ludzi na zewnątrz otwierając jedynie usta, nie wypowiadając słów. Gdy dotrę do celu określę się. Będę zbyt miła lub zbyt agresywna - nigdy pośrodku. Zawsze miałam tendencję do popadania ze skrajności w skrajność.

in my time of dying...